Zawodnicy występujący w tej dyscyplinie poruszją się jednoosobowymi, ciężkimi saniami sportowymi o nisko umiejscowionym środku ciężkości. Umożliwiają one osiąganie dużych prędkości podczas zjazdu po torze lodowym (do ok. 130 km/h).
Historia skeletonu
Od 1928 r. stała się ona dyscypliną olimpijską – Zimowe Igrzyska Olimpijskie w St. Moritz. W latach 50 i 60 XX w. dyscyplina ta ewoluowała i w ten sposób narodził się skeleton. Do rozgrywania zawodów skeletonowych wykorzystuje się tory saneczkowo-bobslejowe. Od 1988 roku rozgrywane są Puchary Świata w tej dyscyplinie. Od 1996 r. skeleton uprawiają również kobiety. W 2002 r. skeleton stał się dyscypliną olimpijską.
W Polsce ten sport uprawiano w latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych XX wieku głównie w Karpaczu. Później ze względu na brak odpowiednio przygotowanych torów i sprzętu zapewniającego bezpieczeństwo jazdy, zaprzestano jego uprawiania.
Zawody skeletonowe
W zawodach Pucharu Świata, Pucharu Europy i Pucharu Ameryki rozgrywane są 2 ślizgi: W pierwszym ślizgu startują wszyscy zgłoszeni zawodnicy. Numery są im losowane według grup które są ustalane na podstawie klasyfikacji Pucharu tzn. gr.1 miejsca 1-10, gr.2 miejsca 11-20 itd. W drugim ślizgu 20 zawodników startuje w kolejności odwrotnej do miejsc zajętych w pierwszym ślizgu. W trzecim ślizgu zawodnicy startują według numerów startowych w odwrotnej kolejności według przydzielenia do grup tzn. najpierw startują numery 10-1, potem 20-11 itd. Do ostatniego, czwartego ślizgu przechodzi tylko 15 zawodników. Startują oni tak samo jak w ślizgu drugim w kolejności odwrotnej do miejsc zajmowanych po 3 ślizgach. 16 lutego 2006 roku na Igrzyskach Olimpijskich w Turynie zadebiutowała Monika Wołowiec, która zajęła.15 miejsce. Jest pierwszym zawodnikiem z Polski, który wystartował w tej konkurencji na Olimpiadzie.
