Rodzaje konkurencji w narciarstwie alpejskim
W skład tej dziedziny narciarstwa wchodzą takie konkurencje jak: slalom, slalom gigant, zjazd, super gigant, kombinacja i super kombinacja.
Slalom - konkurencja techniczna Różnica poziomów między startem a metą wynosi 180-220 m dla mężczyzn i 140-200 m dla kobiet. Zawodnicy przemieszczają się między tyczkami, na przemian czerwonymi i niebieskimi. Bramka składa się w dwóch tyczek, rozstawionych na szerokość 4-6 metrów. Liczba tyczek rozstawionych na trasie wynosi od 55 do 75-mężczyźni, od 45 do 65- kobiety. Tyczki są tak ustawione, aby nie utrudniać zbytnio przejazdu, ale też nie jest to prosty zjazd w dół. Kilka bramek jest podkręconych, i na trasie znajduje się co najmniej jeden wertikal (kilka tyczek ustawionych w linii prostej i dość blisko siebie), tak, że zawodnik musi wykonywać bardzo szybkie zmiany krawędzi, aby się zmieścić na trasie.
W tej konkurencji rozgrywane są dwa przejazdy. W klasyfikacji są brane pod uwagę łącze czasy z obu przejazdów. Zawodnicy z czołowej 15 podobnie jak w gigancie mają prawo wybory numeru startowego. Slalom wymaga możliwie krótkich i mocno taliowanych nart. Narty wyczynowe slalomowe – występują w dwóch wersjach: Slalom Race i Slalom Extreme. Podstawowe różnice zawierają się w promieniu skrętu i twardości (race mają odrobinę większy promień skrętu i są nieco twardsze). Ich wyjątkowa uniwersalność sprawi, że zadowolą prawdopodobnie każdego. Polecana dla osób, które zdecydowanie nie przepadają za jeżdżeniem „na krechę” i zdarza im się tracić stabilność przy dużych szybkościach w czasie jazdy na wprost. Przeznaczone do ciętych skrętów. Promień waha się w granicach 9 – 16m, w zależności od długości narty i jej modelu. 
Zjazd - to najszybsza z konkurencji, zawodnicy mogą osiągać na stokach do 130 km/h lub 150 km/h (w przypadku jednego z trudniejszych stoków w Kitzbühel). Różnica poziomów między startem a metą powinna wynosić od 800 m do 1100 m dla mężczyzn i 500-800 m dla kobiet.
Bramki są rozstawione, na przemian niebieskie i czerwone. Każda z nich składa się z 4 slalomowych tyczek i dwóch flag. Nie są one zbyt blisko siebie położone, wyznaczają jedynie pewne punkty, gdzie trzeba przejechać koło bramki. Ominięcie bramki powoduje dyskwalifikację. Boki trasy są oznaczone zazwyczaj niebieską farbą. Na początku trasy jest długi odcinek, gdzie zawodnicy nabierają szybkości, w dalszej części trasy zaczynają się utrudnienia. Przed samymi zawodami musi być rozegrany trening, udział w nim jest obowiązkowy. Zwykle odbywają się 2-3 treningi. Zawody to jeden przejazd - wygrywa ten, kto zjedzie najszybciej. Zawodnicy, którzy zajęli czołowe miejsca w Pucharze Świata mogą sobie wybrać numer startowy. Najlepsi zwykle startują z numerami w drugiej dziesiątce.
Do jazdy po nachylonych trasach i szlakach narciarskich stosuje się buty „twarde” ograniczające zakres ruchu stopy i nogi w kostce. Tradycyjne narty zjazdowe - stosunkowo długie (przewyższające nieraz znacznie wzrost narciarza) i mające niemal jednolitą szerokość, od kilku lat stopniowo znikają ze stoków zjazdowych. Powszechnie zastępują je narty carvingowe, które sąkrótsze, sięgające do ramion użytkownika, lżejsze, bardziej sztywne i, co najbardziej istotne - głęboko taliowane, czyli wydatnie zwężone w sekcji środkowej. W wyniku tego zmniejszony jest 'naturalny' promień skrętu narty - skręca ona niejako 'sama', dzięki czemu narciarz zyskuje większą łatwość manewrowania. Nauka jazdy staje się dużo prostsza - bywa, że już po jednym dniu spędzonym z instruktorem 'nieopierzony' narciarz jako tako skręca i hamuje. Nic dziwnego, że i później zostaje wierny nartom carvingowym. Także starsi narciarze nie są całkowicie przeciwni nowinkom i często, np. podczas wymiany desek, 'przesiadają' się na nowy typ sprzętu. Trudno wyrokować, co przyniosą następne lata, jedno jest pewne - konstruktorzy nart nie powiedzieli jeszcze ostatniego słowa.
Super Gigant - to druga z konkurencji szybkościowych. Różnica poziomów między startem a metą wynosi 500-650 m dla mężczyzn i 400-600 m dla kobiet. Bramka w super gigancie wygląda identycznie jak w zjeździe. Jej szerokość to 6-8 m. Trasa podobnie jak w zjeździe jest oznaczona niebieską farbą. Zawodnicy nie trenują na trasie super giganta, ale maję obowiązek ją dokładnie obejrzeć. Zawody składają się z jednego przejazdu. Najlepsi zawodnicy wybierają numer startowy. Panuje tu dowolność, jednak z reguły tak jak w zjeździe wybierane są numery w drugiej dziesiątce.
Slalom Gigant - należy do konkurencji technicznych. Różnica poziomów między startem a metą wynosi 250-450 m dla mężczyzn i 250-400 m dla kobiet. Bramka w gigancie składa się tak jak w zjeździe z 4 tyczek i dwóch flag. Różnica jest taka, że na trasie ustawionych jest więcej bramek. Szerokość bramki to 4-8 m. Rozgrywane są dwa przejazdy - na tej samej trasie, każdy przejazd przy różnym ustawieniu tyczek. Do klasyfikacji liczy się łączny czas z obu przejazdów. Pierwszych 30 zawodników otrzymuje punkty Pucharu Świata. Pierwsza '15' startuje z początkowymi numerami. Zawodnicy mogą sobie wybrać numer startowy.
Kombinacja - należy do konkurencji wszechstronnych. Najpierw rozgrywany jest zjazd, a potem (innego dnia) slalom (cały, czyli dwa przejazdy). Wyniki są sumowane i zawodnik z najmniejszym czasem wygrywa (oczywiście tylko lepszy czas slalomu). Ze względu jednak na swoiste skomplikowanie przeprowadzania całej procedury, konkurencja ta w ostatnich latach została już całkowicie wyparta na rzecz Super Kombinacji. Ostatni raz w kalendarzu FIS klasyczna kombinacja miała miejsce w sezonie zimowym 2005/06 w zawodach mężczyzn. Po raz pierwszy w programie mistrzostw świata w narciarstwie alpejskim kombinacja alpejska pojawiła się w roku 1932 w Cortinie d Ampezzo, a pierwszymi mistrzami świata w tej dyscyplinie zostali Rosli Streiff i Otto Furrer. Pierwszym Polakiem, który zdobył medal mistrzostw świata w tej dyscyplinie został Andrzej Bachleda-Curuś w 1970 roku. Zajął on III miejsce w mistrzostwach rozegranych w Groden. Natomiast w kolejnych mistrzostwach rozegranych w 1974 roku w Sankt Moritz zdobył srebrny medal.
Super Kombinacja - bardzo podobna do kombinacji, tylko zamiast 2 przejazdów slalomu rozgrywany jest jeden. Poza tym zamiast zjazdu może być rozegrany supergigant. Obydwie konkurencje rozgrywane są tego samego dnia (najpierw zjazd lub supergigant). Wyniki są sumowane podobnie jak w kombinacji. Zawody Drużynowe - dyscyplina w której rozgrywane są wszystkie konkurencje. W każdej występuję najlepszy zawodnik z kraju. W Zawodach Drużynowych startują kobiety i mężczyźni.
